Karpathos 2009

De Worldcup speed zou dit jaar doorgaan in Karpathos begin augustus.
Aangezien we op dat ogenblik jaarlijks met het gezin op vakantie zijn, dachten we aanvankelijk om Karpathos dit jaar over te slaan. Tot plots het idee ontstond om onze jaarlijkse vakantie dit keer in Griekenland door te brengen met de mobilhome en als eindbestemming Karpathos te nemen.
Onze ervaring van de vorige jaren was ook dat het telkens een drama is om met het vliegtuig naar Karpathos te reizen, aangezien er per vlucht slechts een beperkt aantal surfpakketten wordt meegenomen.
We zouden dus met 5 personen – Patrick, Tania, Nicky, Robin en Jelle - en onze hond – Pebbles - aan de tocht beginnen.
Met het plannen van onze reis zijn we wel enkele maanden zoet geweest. De tickets voor de ferry van Ancona naar Patras waren makkelijk te boeken. De tickets voor de ferry van Piraeus naar Karpathos echter… We moesten uiteindelijk wachten tot eind juni alvorens we de tijdtabellen voor de ferry te pakken kregen. Vanaf dan is het een kwestie van geluk dat er nog plaats is voor de mobilhome.
Onze dochter zou enkel de heenreis met ons meedoen, aangezien ze voor een vakantiejob eind juli terug thuis moest zijn. We informeerden naar een enkel ticket Karpathos-Amsterdam en kregen een prijs van 450 € ! Gelukkig kwamen we via andere worldcuppers te weten dat het veel interessanter is om een ticket ter plaatse te boeken. We contacteerden onze contactpersoon in Karpathos, Manoli, en vroegen hem of hij voor ons een ticket kon boeken. De prijs: 105 € ! Je moet het maar weten.
De eerste week verliep heel leuk. We zagen verschillende Griekse vrienden terug en maakten nog wat nieuwe vrienden bij.
De eerste dagen zaten we op een secret spot. Het was er werkelijk ongelooflijk mooi! Het was vlakbij een prachtige brug en een landtong maakte het mogelijk dat er altijd vlak water was.
Na enkele dagen vertrokken we richting Athene, waar we werden ontvangen door de Griekse importeur van Maui Sails, een ongelooflijk vriendelijk man. Aangezien we in Athene waren, wilden we natuurlijk de Acropolis bezoeken, hoewel we eigenlijk niet echt cultuurfreaken zijn, vonden we toch dat we dat eens moesten gaan bekijken. Uiteindelijk viel ons dat bezoek wel tegen, aangezien ze alles aan het renoveren waren en er overal stellingen stonden. Je kon zelfs geen deftige foto maken zonder één of andere stelling erop. Hiervoor moesten we 12 € betalen, wat niet echt superduur is, maar wel als je op een bouwwerf terecht komt.
Het was ook heerlijk om nog even de warmste dag van de zomer mee te pikken, schitterend ! We lagen de hele dag in het water.
Op 20 juli werd het tijd om in te schepen om naar Karpathos te vertrekken. Robin en Jelle konden ’s morgens nog een goed windje meepakken. Ze hebben al bij al toch nog 3 uur kunnen varen.
Dan kwam de overtocht naar Karpathos: een ware nachtmerrie ! Aangezien honden nergens aan boord zijn toegelaten, enkel op het dek of ergens in een hondenhok, besloten we om samen met onze trouwe viervoeter op het dek te slapen. Het werd een echte nachtmerrie ! De zee was tamelijk woelig – er stond bijna constant 7 beaufort – en daardoor kregen we telkens een spray zeewater over ons… resultaat: we waren zo stijf als wat na deze bijzonder onaangename nacht, waar we ook nog bijna geen oog dicht deden. Gelukkig lagen de kids beter. Robin en Nicky hadden een zeer confortabele zetel kunnen bemachtigen en sliepen als de prins en de prinses. Jelle sliep naast de zetel van Nicky, maar hij zei achteraf ook dat hij heel goed had kunnen slapen.
Eénmaal aangekomen in Karpathos bleek het al direct raak te zijn. Op de boot werden we al bijna weggeblazen en had ik wel een beetje schrik om met onze mobilhome de bergweg te nemen naar Devils Bay, want je krijgt daar behoorlijke windstoten te verwerken en aangezien hij niet zo klein is, vertrok ik maar met een bang hartje.
Uiteindelijk verliep alles goed en bleek het nog best mee te vallen. Toen we daar aankwamen, konden de kids niet snel genoeg het water op.
Ondertussen , was ik samen met mijn caddy nr 1, Tania, begonnen om alle zeilen op te tuigen. Later nog even op het water gegaan om de spieren los te maken.
Ik had 4 dagen om wat te testen , dit leek me prima , tijd genoeg om de nieuwe vinnetjes uit te testen. De Select Caspar gebruikte ik voor het eerst en ik moet zeggen dat het een prima vin is, heel rustig op het water en ze geeft een snelle acceleratie. Deze vin gaf me heel veel vertrouwen.
Uiteindelijk beslist om toch mee te doen aan het Grieks kampioenschap als training. Ik ging het “rustig” aan doen. Maar al snel bleek dat ik mee vooraan aan het varen was en toen was het “rustig” meevaren al snel over. Het is heel moeilijk om zo’n mooie plaats af te staan. Ik was de hele tijd in gevecht met 2 Zweden, waarvan er één later in de Worldcup in de top 10 mee- vaarde en de tweede op en neer ging tussen de Gold en de Silver fleet. De eerste dagen was het schitterend, 40 knopen met uitschieters boven de 50! Echt weer waar ik van hou. Die dagen was ik regelmatig op de tweede plaats te vinden.
Later nam de wind af en werd het vlagerig, ik ga niet elke dag in het breed uitleggen, maar finaal wist ik toch een mooie vierde plaats te halen en samen met de Grieken erbij kwam ik als vijfde overall uit de bus. Spijtig genoeg nooit een overall uitslag gezien, maar had dit wel zelf uitgerekend aan de hand van de Griekse en Internationale uitslag. Ook had ik de tweede snelste tijd 39,18 knopen, van het evenement. De eerste was Chris Lockwood, dus daar moest ik niet verlegen om te zijn.
Ondertussen waren er ook al veel deelnemers aangekomen voor de World Cup Op 31 augustus was het inschrijving en s’avonds openingceremonie. Dit was weer heel mooi verzorgt , steeds leuk om te zien met plaatselijke zang en dans.
Met het verhaal van de World cup kan ik redelijk kort zijn. De wind was zeker niet zo sterk dan met het Grieks Kampioenschap, heel veel met 6,6 en 7,0 gevaren, terwijl dit met het Grieks de 5,9 , 6,3 en op het laatste met de 6,6, nooit met de 7,0.
Ik moest starten in de Silver Fleet, hier ben ik dan ook heel de tijd ingebleven,heel dikwijls dat ik heel de tijd bij de eerste 5 zat en op het laatste werd ik eruit gekickt, zodat ik niet kon stijgen naar de Golden fleet.
Het was dit jaar heel raar, de vorige jaren was het al zo, maar dit jaar moest je echt een Lucky shot hebben,als je geen vlaag kreeg dan kon je het vergeten. Het was echt frustrerend, kerels waarvan je wist dat je sneller was dan hen eindigde voor je. Het deed echt goed dat ik steun kreeg van kerls uit de Gold fleet die het jammer vonden dat ik zo’n pech had. En als er niet 1 of 2 dat zeggen, maar meerdere dan wil dat toch zeggen dat er iets van aan is. Zelfs m”n gebuur Finian Maynard wist dit te zeggen. Ik kreeg van hem te horen dat ik alles prima deed, het starten, de houding, de plank op het water enz, maar dat hij zag dat ik nooit een vraag kreeg. Dat was een opkicker. Hij vond het zelfs zo erg dat hij dag 3 mee naar beneden liep op mee mijn zeil en board te trimmen , iedereen stond met zijn mond open, dit was nog nooit gebeurd. Die manche was hij echt aan het suporteren vanop de kant. Toen ik op een bepaald moment toch een vlaag kreeg, maar op het einde een spin-out kreeg werd hij bijna gek. Dit werd me later door meerdere personen verteld. Finaal werd dit nog een run van 33 knopen, terwijl iedereen op 34 zat, dus zonder deze spin-out had ik een heel goede tijd neergezet en mogelijk naar de Gold fleet gegaan.
De laatste dag sloeg alles, ik was een tijdje op de 21 plaats, had tot dan ook niet 1 vlaag gekregen. Plots kreeg ik wel een vlaag en ging ik gelijk naar de 15 plaats, de volgende run hetzelfde en hup naar plaats 4 en de volgde naar plaats 3. Dus Gold fleet, eindelijk. Bleek dat ik meerdere supporters had, die me na afloop wisten te vertellen dat ze blij waren, dat ik eindelijk in Gold fleet zat. Dat er echter niet meer gevaren werd , doordat er te weinig was, zegt alles over m’n geluk tijdens deze wedstrijd. Deze puntjes had me meerdere plaats kunnen laten stijgen in de einduitslag. Maar goed, ondertussen zijn we ook al op de leeftijd gekomen dat er ergere dingen in het leven zijn.
Dat het een heel raar jaar was(vlagerig) bewijst de einduitslag. Dunckerbeck tijdens een heat op plaats 15, Ben VdS, idem, Moueslmani die vorig jaar in de top 5 zat nu 13de. Iemand die van de silverfleet komt en daarna op de snelste tijd vaart in de Gold fleet. Zo vlagerig was het echt de voorbije jaren niet geweest, iedereen zei het, men moest een dosis geluk hebben met een vlaag en dat is nu net wat ik niet of heel weinig had. Maar goed, dat weten we ook weeral en nu ga ik op zoek naar een groter speedboard, wat de oplossing is voor zo’n vlagerige wind. Deze afspraak heb ik al met Danny Alberly gemaakt. Misschien gaat hij een wel proto maken.
Ik wil zeker niet vergeten te vermelden dat Koen en Marie Paul het tijdens deze wedstrijd voortreffelijk gedaan hebben. Vooral als je weet dat ze voor hun eerste World Cup gelijk de moeilijkste hebben uitgekozen. Maar toch ben ik blij dat ik ze hen heb aangespoord om af te zakken naar Karpathos. Ik vond het fantastisch van Koen dat hij tijdens het Grieks kampioenschap een wild card wist te bemachtigen, je moet het maar doen als lichtgewicht, alle respect hiervoor.
Dat Marie Paul het goed ging doen bij de vrouwen, dat wist ik al van op voorhand, nu nog wat ervaring op doen, en dan gaan we haar zeker nog regelmatig op een odium zien. Zara Davis, engelse deelneemster die al jaren met de top mee draaid, wist me dit ook te vertellen.
Wat ik ook nog nooit heb meegemaakt zijn de diverse voorvallen, 2 tuiigen de de diverse resques moeten laten gaan, Nicos Vaderlagos met een schouder uit de kom na een vreslijke smak, Zara Davis met gekneusde ribben en een ever die geraakt naar het ziekenhuis, een ander Griek Panos naar het ziekenhuis met gekneusde ribben. Dat kan allemaal al tellen vind ik. Maar je mag dan ook niet vergeten dat het zeker geen vlak water is, redelijk choppy, neem dan nog dat wer over gaan tegen een 70, 75 km/u dan weet je dat dit een gevaarlijke cokctail is.
Zelf heb ik ook een paar zware crashes gemaakt, ondanks dat ik op reserve vaarde uit schrik voor m’n voetje. In het begin hield die het prima, maar tweede helft van de World cup kwam de vermoeidheid er toch in en werd het nog redelijk moeilijk om m’n board stabiel te houden. Wat je wel zag is dat de deelnemers van het Grieks kampioenschap die daarna ook deelnamen aan de World cup lichamelijk vermoeid waren, zelf ben ik 6kg afgevallen, ook de andere, waaronder Phillip Adamis, grieks kampioen, alsook m’n concurrent, Markus, uit Zweden , Koen en Marie Paule waren doodop en zo ook nog vele andere. Lichamelijk was het vermoeiender dan anderen jaren, omdat er redelijk weinig wind stond, waardoor je moeilijk kon opkruisen om je aanloop te nemen
Ook kon je niet al te veel rusten aan de kant, want er werd al maar 40 minuten gevaren, want niemand begreep, vroeger was het altijd 60 minuten.
Ook ben ik best trots op onze Belgische organisatie van Gruissan, als je ziet met welk beperkt budget we er in slagen om er een mooi evenement van te maken, terwijl het budget van zo’n Wold cup toch een stuk hoger ligt. De vele vragen die ik gekregen heb over Gruissan toont aan dat ondertussen dit ook bekend wordt onder de World cuppers.
Als laatst wil ik Robin en Jelle danken voor hun steun en hulp tijdens de 2 wedstrijden, maar ik wil mijne trouwe caddy, Tania toch weer eens van harte bedanken voor de 10 dagen dat ze aan de kant heeft gezeten met drinken, vinnen, reservemateriaal enz. zonder haar was het een stuk moeilijker geweest.
Volgende stop zal hoogstwaarschijnlijk Weymouth zijn want we zijn hiervoor uitgenodigd door onze engelse vrienden om samen in hun cottage te verblijven samen met nog tal van andere vrienden, dus lijkt ons wel best leuk.